Aras ve Bulutların Üzerindeki Kütüphane

Aras kitapları çok severmiş. Özellikle sonu belli olmayan hikâyeleri… Bir akşam odasının penceresinde beyaz bir tüy bulmuş. Tüyün üzerinde küçücük harflerle şöyle yazıyormuş: “Merak eden çocuklar, gece yarısı gökyüzüne baksın.” Aras gece yarısını beklemiş. Saat tam on ikiyi gösterdiğinde pencereyi açıp gökyüzüne bakmış. Bulutların arasında altın renkli bir merdiven belirmiş. Aras terliklerini giymiş ve merdivene adım atmış. Her basamakta biraz daha yükselmiş. Bir süre sonra kendini bulutların üzerinde, dev bir binanın önünde bulmuş. Kapının üzerinde şöyle yazıyormuş: “Gökyüzü Kütüphanesi” Aras kapıyı açınca şaşkınlıktan olduğu yerde kalmış. Raflar tavana kadar uzanıyor, kitaplar kanat çırpıyor, sayfalar havada dönüyor, kalemler kendi kendine yazıyormuş. Aras’ı beyaz sakallı kütüphaneci Bay Harf karşılamış. “Tam zamanında geldin,” demiş. “Kütüphanemiz büyük bir tehlikede.” Bay Harf, Aras’ı karanlık bir rafa götürmüş. Rafın ortasında kapağı gri bir kitap duruyormuş. “Bu kitap tamamlanmadığı için bütün hikâyeler renklerini kaybediyor,” demiş. Aras kitabı açmış. Sayfaların çoğu boşmuş. Yalnızca ilk satır yazılıymış: “Bir çocuk, karanlık ormanda ışığını kaybetmiş bir yıldız buldu…” “Devamı nerede?” diye sormuş Aras. “Onu yalnızca gerçek bir okuyucu yazabilir,” demiş Bay Harf. “Ama dikkat et. Hikâye, yazanın düşüncesine göre şekillenir.” Aras kalemi eline almış. Önce şöyle yazmayı düşünmüş: “Çocuk yıldızı cebine koyup evine götürdü.” Ama sonra durmuş. “Yıldız gökyüzüne ait,” demiş. Başka bir cümle yazmış: “Çocuk yıldızı gökyüzüne fırlattı.” Bu kez de yıldız yeterince yükseğe çıkamamış. Aras uzun süre düşünmüş. Sonunda şöyle yazmış: “Çocuk, ormandaki bütün hayvanlardan yardım istedi. Kuşlar dalları taşıdı, sincaplar ip buldu, ayı yüksek bir kule yaptı. Hep birlikte yıldızı gökyüzüne geri koydular.” Bu cümle yazılır yazılmaz kitap parlamaya başlamış. Ama son sayfada hâlâ tek bir boşluk varmış. “Bir cümle daha,” demiş Bay Harf. Aras kalemi yeniden kaldırmış. “Yıldız göğe döndüğünde herkese aynı ışığı gönderdi. Çünkü yardım edilerek bulunan ışık, yalnızca bir kişiye ait olamazdı.” Birden bütün kütüphane aydınlanmış. Gri kitap maviye dönüşmüş. Raflardaki kitaplar yeniden renklenmiş. Uçuşan sayfalar yerlerine dönmüş. Bay Harf gülümsemiş. “Sen hikâyenin yalnızca sonunu değil, anlamını da buldun.” Aras’a küçük, boş bir defter vermiş. “Bu defter, yalnızca gerçekten anlatmak istediğin bir hikâye olduğunda yazı yazar.” Aras altın merdivenden aşağı inmiş. Sabah olduğunda yatağının yanında defteri görmüş. İlk sayfasında tek bir cümle varmış: “Her hikâye, birinin merak etmesiyle başlar.” Aras kalemi eline almış ve kendi hikâyesini yazmaya başlamış.