Fındık ve Uçmak İsteyen Yaprak

Ormanın en uzun meşe ağacında sarı bir yaprak yaşardı. Adı Pırpır’dı. Pırpır, dalların üzerinde sallanmayı çok severdi. Aşağıdaki çiçekleri, mantarları ve minik hayvanları izlerdi. Bir gün rüzgâr esti. Diğer yapraklar dallarından ayrılıp gökyüzünde dönmeye başladı. “Vuuuu!” Yapraklar dans ederek yere indiler. Pırpır onları hayranlıkla izledi. “Ben de uçmak istiyorum,” dedi. Ama dalını bırakamadı. “Ya düşersem?” Tam o sırada sincap Fındık ağaca tırmandı. Pırpır’ın üzgün olduğunu gördü. “Neden korkuyorsun?” diye sordu. “Uçmak istiyorum ama dalımdan ayrılmaya cesaret edemiyorum.” Fındık kuyruğunu salladı. “İlk kez yaptığımız şeyler biraz korkutucu olabilir.” Pırpır içini çekti. “Sen hiç korktun mu?” Fındık başını salladı. “İlk kez yüksek bir daldan atladığımda çok korktum. Ama küçük bir daldan başlayarak denedim.” Fındık, Pırpır’a yardım etmeye karar verdi. Önce hafifçe üfledi. Pırpır sallandı. “Bu güzelmiş,” dedi. Sonra küçük bir rüzgâr geldi. Pırpır biraz daha sallandı. “Biraz korktum ama hâlâ buradayım.” Fındık yere yumuşak yapraklardan bir yatak hazırladı. “Düşersen bu yaprakların üzerine inersin.” Pırpır aşağı baktı. Zemin artık çok korkutucu görünmüyordu. Derin bir nefes aldı. “Hazırım.” Tam o sırada güçlü ama yumuşak bir rüzgâr esti. Pırpır dalını bıraktı. Önce aşağı doğru düştü. “Eyvah!” Sonra rüzgâr onu yukarı kaldırdı. Pırpır gökyüzünde dönmeye başladı. Bir sağa, bir sola… Fındık dalların üzerinden onu takip etti. “Uçuyorum!” diye bağırdı Pırpır. Pırpır derenin üzerinden geçti. Kuşların yanından süzüldü. Bir kelebeğe selam verdi. Sonunda yumuşak yaprak yatağının üzerine indi. Fındık yanına koştu. “Nasıldı?” Pırpır sevinçle: “Biraz korkutucuydu ama çok güzeldi,” dedi. Pırpır yere düştüğünde yolculuğunun bitmediğini fark etti. Yağmur yağdı. Pırpır toprağa karıştı. Kış geçti. İlkbaharda tam o noktada minicik bir meşe filizi çıktı. Fındık filize bakıp gülümsedi. Pırpır’ın cesareti, yeni bir ağacın başlangıcı olmuştu.