Küçük Kunduz Badi’nin İlk Köprüsü

Badi, geniş kuyruğu ve parlak kahverengi tüyleri olan küçük bir kunduzdu. Ailesiyle birlikte, ormanın içinden geçen sakin bir derenin kıyısında yaşardı. Badi’nin annesi ve babası çok güzel yuvalar yapardı. Dalları taşır, çamurla birleştirir ve suyun üzerinde sağlam yapılar kurarlardı. Badi de onları izlerken hep aynı şeyi söylerdi: “Ben de bir şey yapacağım.” Bir sabah derenin karşı kıyısında kırmızı böğürtlenler gördü. Böğürtlenlere ulaşmak için suya girmesi gerekiyordu. Fakat su o gün biraz soğuktu. Badi düşündü. “Buraya bir köprü yapacağım.” Yerden uzun bir dal buldu. Dalı iki kıyının arasına bıraktı. Ama dal çok kısaydı. Şıp! Suya düştü. Badi ikinci bir dal getirdi. Bu kez dal uzundu ama çok inceydi. Üzerine bir ayağını koyar koymaz dal eğildi. Çat! Badi hemen geri çekildi. Üçüncü denemesinde dalları üst üste koydu. Fakat dallar yuvarlanıp suya dağıldı. Badi’nin kulakları düştü. “Ben köprü yapamıyorum,” dedi. O sırada yakındaki sazların arasından yaşlı kaplumbağa Tuma çıktı. “İlk köprün hemen hazır olmadı diye köprü yapamıyor sayılmazsın,” dedi. Badi suya düşen dallara baktı. “Ama üç kez denedim.” Tuma gülümsedi. “Üç kez denemek, üç şey öğrenmek demektir.” Badi şaşırdı. “Neler öğrendim?” “Kısa dal karşıya ulaşmaz. İnce dal ağırlığını taşımaz. Yuvarlak dallar bağlanmazsa dağılır.” Badi yeniden düşünmeye başladı. Bu kez önce iki kıyı arasındaki mesafeye baktı. Uzun ve kalın iki dal seçti. Dalları yan yana koydu. Ama hâlâ biraz sallanıyorlardı. Badi annesine seslendi: “Bana yardım eder misin?” Annesi yanına geldi. “Elbette. Köprünün hangi bölümünde yardıma ihtiyacın var?” “Dalları birbirine bağlayamıyorum.” Annesi ona uzun sazları nasıl dolayacağını gösterdi. Badi sazları dalların etrafından geçirdi. Bir düğüm attı. Sonra bir düğüm daha. Kaplumbağa Tuma da kıyıdaki düz taşları taşıdı. Üçü birlikte köprünün iki ucunu taşlarla sağlamlaştırdı. Badi önce ön patisini köprüye koydu. Köprü sallanmadı. İkinci patisini koydu. Köprü yine yerinde durdu. Sonra yavaşça karşıya geçti. Başarmıştı! Badi sevinçle zıpladı. “İlk köprümü yaptım!” Annesi gülümsedi. “Sen yaptın. Biz yalnızca ihtiyacın olan yerde yardım ettik.” Badi kırmızı böğürtlenlerden topladı. Birkaçını annesine, birkaçını Tuma’ya verdi. Kendi böğürtlenini yerken köprüsüne baktı. Köprü kusursuz değildi. Bir dal biraz eğriydi, sazlardan biri dışarı sarkıyordu. Ama sağlamdı. Üstelik Badi’nin ilk köprüsüydü. O günden sonra Badi bir şey ilk denemede olmadığında hemen vazgeçmedi. Durdu. Ne öğrendiğini düşündü. Bir kez daha denedi. Gerektiğinde de yardım istedi. Çünkü artık biliyordu: Yardım istemek, başaramamak değildi. Başarmanın yollarından biriydi.