Maviş ve Paylaşılmayan Çilek

Minik kuş Maviş, ormanda yiyecek arıyordu. Dalların arasında uçarken yerde kırmızı bir şey gördü. Hemen aşağı indi. Çimenlerin arasında kocaman bir çilek vardı. Çilek o kadar büyüktü ki Maviş’in başından bile büyüktü. Maviş’in gözleri parladı. “Bu çileğin hepsi benim!” Çileği gagasıyla çekmeye başladı. Ama çilek çok ağırdı. Biraz çekti. Biraz itti. Çilek hiç hareket etmedi. O sırada tavşan Pofuduk geldi. “Yardım edeyim mi?” diye sordu. Maviş çileğin önüne geçti. “Hayır, bu benim çileğim.” Pofuduk üzgünce uzaklaştı. Maviş yeniden çileği çekmeye çalıştı. Bu kez sincap Çıtır geldi. “Birlikte taşıyabiliriz,” dedi. Maviş kanatlarını açtı. “Hayır, hepsini tek başıma yiyeceğim.” Çıtır da uzaklaştı. Maviş çileğin bir köşesinden küçük bir parça kopardı. Bir parça daha yedi. Sonra bir parça daha… Ama çilek çok büyüktü. Maviş’in karnı hemen doydu. Kalan çileğe baktı. Güneş iyice yükselmişti. Çilek sıcakta yumuşamaya başlamıştı. Maviş endişelendi. “Bu kadar çileği tek başıma bitiremem.” Pofuduk ile Çıtır uzaktan oyun oynuyorlardı. Maviş onları izledi. Çileği bulduğunda çok sevinmişti. Ama şimdi yalnızdı. Bir süre düşündü. Sonra arkadaşlarına seslendi: “Pofuduk! Çıtır! Buraya gelir misiniz?” İkisi yanına geldi. Maviş başını eğdi. “Çileği sizinle paylaşmak istiyorum.” Pofuduk gülümsedi. “Hep birlikte taşıyalım.” Üç arkadaş çileği yuvarlayarak büyük meşe ağacının altına götürdüler. Kokuyu alan diğer hayvanlar da geldi. Kirpi, kaplumbağa, kurbağa ve kelebekler… Maviş çileği küçük parçalara ayırdı. Herkes bir parça aldı. Maviş çileğin kendisine düşen parçasına baktı. Öncekinden daha küçüktü. Ama artık yanında arkadaşları vardı. Hep birlikte çileği yerken oyunlar oynadılar ve şarkılar söylediler. Pofuduk: “Bu, yediğim en güzel çilek,” dedi. Maviş de aynı fikirdeydi. Çileğin tadı değişmemişti. Ama paylaşınca mutluluğu büyümüştü. O günden sonra Maviş ne zaman güzel bir şey bulsa arkadaşlarını çağırdı. Çünkü artık biliyordu: Paylaştığımız şeyler küçülebilirdi ama sevincimiz büyürdü.