Mina’nın Renklerini Karıştıran Yağmur

Mina, sarı pencereli küçük bir evde yaşıyordu. Evin arkasında rengârenk çiçeklerle dolu bir bahçe vardı. Kırmızı güller, sarı papatyalar, mor menekşeler ve mavi çan çiçekleri yan yana büyürdü. Mina her sabah bahçeye çıkar ve çiçeklere günaydın derdi. Bir sabah gökyüzü gri bulutlarla kaplandı. İlk damla Mina’nın kırmızı kovasına düştü. Şıp! İkinci damla sarı papatyanın üzerine düştü. Şıp! Sonra yağmur hızlandı. Fakat bu sıradan bir yağmur değildi. Damlalar çiçeklerin renklerini alıp birbirine karıştırıyordu. Kırmızı gülün rengi sarı papatyaya sıçradı. Sarı papatyanın rengi mavi çan çiçeğine aktı. Bahçedeki bütün renkler birbirine karıştı. Yağmur durduğunda Mina şaşkınlıkla etrafına baktı. “Kırmızı güllerim nerede?” dedi. Güller turuncu olmuştu. “Peki mavi çiçeklerim?” Onlar da yeşile dönmüştü. Mina biraz üzüldü. “Bahçemin renkleri kayboldu.” Tam o sırada çitin üzerinden küçük bir yağmur damlası yuvarlandı. “Kaybolmadılar,” dedi damla. “Sadece birbirleriyle tanıştılar.” Mina damlaya yaklaştı. “Renkler tanışınca ne olur?” “Birlikte yeni renkler yaparlar.” Yağmur damlası Mina’yı turuncu güllerin yanına götürdü. “Kırmızı ile sarı birleşince ne olmuş?” Mina dikkatle baktı. “Turuncu!” Sonra yeşil çiçeklerin yanına gittiler. “Mavi ile sarı birleşince?” “Yeşil!” Bahçenin köşesinde mor bir su birikintisi vardı. Mina düşünerek söyledi: “Kırmızı ile mavi birleşmiş. Mor olmuş!” Yağmur damlası sevinçle zıpladı. “İşte renkler burada!” Mina bahçesini yeniden gezdi. Bu kez değişen renklere üzülmek yerine onları incelemeye başladı. Turuncu güller gün batımına benziyordu. Yeşil çan çiçekleri minik yapraklar gibi görünüyordu. Mor su birikintisinde gökyüzünün resmi vardı. Mina evden üç boş kavanoz getirdi. Birinci kavanoza kırmızı ve sarı çiçek yapraklarının düştüğü sudan koydu. Su turuncuya döndü. İkinci kavanoza mavi ve sarı renkli damlalar ekledi. Su yeşil oldu. Üçüncü kavanoza kırmızı ile maviyi karıştırdı. Su mor oldu. Mina kavanozları pencerenin önüne dizdi. Annesi bahçeye çıktığında şaşkınlıkla sordu: “Bahçeye ne oldu?” Mina gülümsedi. “Renkler birbirleriyle tanıştı.” Ertesi sabah güneş açtı. Çiçeklerin kendi renkleri yavaşça geri geldi. Kırmızı güller yine kırmızı, papatyalar yine sarı oldu. Fakat Mina artık bahçesine başka türlü bakıyordu. Her rengin tek başına güzel olduğunu biliyordu. Ama iki rengin bir araya geldiğinde yepyeni bir güzellik oluşturabileceğini de öğrenmişti. O günden sonra yağmur yağdığında Mina pencereden dışarı bakıp şöyle derdi: “Bakalım bugün hangi renkler tanışacak?”