Mino ve Kaybolan Minik Yıldız

Mino ve Kaybolan Minik Yıldız Bir varmış, bir yokmuş… Çiçek kokulu küçük bir evde, Mino adında meraklı bir tavşan yaşarmış. Mino’nun uzun kulakları, yumuşacık beyaz tüyleri ve uyumadan önce gökyüzünü seyretme alışkanlığı varmış. Her gece yatağına yatmadan önce pencerenin önüne oturur, yıldızlara el sallarmış. “İyi geceler, parlak yıldızlar,” dermiş. Yıldızlar da sanki ona cevap verir gibi pırıl pırıl yanarmış. Bir gece Mino tam perdeleri kapatacakken pencerenin önünde minicik bir ışık görmüş. Işık bir yanıp bir sönüyormuş. Mino dikkatle bakmış. Bu, avucuna sığacak kadar küçük, sarı bir yıldızmış. “Merhaba,” demiş Mino. “Sen burada ne yapıyorsun?” Minik yıldız hafifçe titremiş. “Ben… sanırım kayboldum,” demiş. Mino yıldızın üzgün olduğunu anlamış. Yanına oturup yumuşak bir sesle sormuş: “Kaybolunca nasıl hissediyorsun?” Minik yıldız biraz düşünmüş. “Karnımda küçük düğümler var gibi. Biraz korkuyorum, biraz da üzülüyorum.” Mino başını sallamış. “Bazen ben de öyle hissediyorum. Böyle zamanlarda birinden yardım istemek iyi gelir.” Minik yıldız şaşırmış. “Yardım istemek ayıp değil mi?” “Hayır,” demiş Mino. “Herkes bazen yardıma ihtiyaç duyar.” Mino, minik yıldızı dikkatlice küçük sepetine koymuş. Sepetin içine yumuşak bir mendil sermiş. “Haydi, gökyüzündeki yerini birlikte bulalım.” Önce bahçedeki bilge kaplumbağa Tospik’in yanına gitmişler. Tospik gözlüğünü düzeltip gökyüzüne bakmış. “Bu gece yıldızlar bulutların arkasında kalmış,” demiş. “Ama ay ışığı size yolu gösterebilir.” Mino ve minik yıldız aya seslenmiş: “Sevgili Ay, bize yardım eder misin?” Ay, kocaman ve sıcak bir gülümsemeyle bulutların arasından çıkmış. “Elbette,” demiş. “Minik yıldızın yuvası, büyük çam ağacının tam üzerinde.” Mino sepeti almış, büyük çam ağacına doğru yürümüş. Fakat ağacın yanına geldiklerinde minik yıldız yine titremeye başlamış. “Çok yüksekte,” demiş. “Oraya nasıl çıkacağım?” Mino biraz düşünmüş. Sonra derin bir nefes almış. “Tek başımıza yapamayabiliriz. Bir kez daha yardım isteyelim.” Bu kez gece kuşu Lulu’ya seslenmişler. Lulu kanatlarını açıp aşağıya süzülmüş. “Size nasıl yardımcı olabilirim?” diye sormuş. Mino olanları anlatmış. Lulu, minik yıldızı kanadının üzerine almış. “Hazır mısın?” demiş. Minik yıldız önce Mino’ya bakmış. Mino gülümseyerek: “Buradayım,” demiş. Minik yıldız derin bir nefes almış. “Hazırım.” Lulu yavaşça havalanmış. Çam ağacının üzerine çıkmış, sonra biraz daha yükselmiş. Birden gökyüzündeki yıldızlardan biri daha parlak yanmaya başlamış. “İşte benim yerim!” diye sevinmiş minik yıldız. Yerine ulaşınca bütün gökyüzü ışıl ışıl olmuş. Minik yıldız Mino’ya seslenmiş: “Teşekkür ederim! Korktuğumu söylemeseydim ve yardım istemeseydim evimi bulamazdım.” Mino el sallamış. “Yardım istemek cesaret ister.” Minik yıldız o gece diğerlerinden biraz daha parlak yanmış. Mino da yatağına dönmüş, yorganını üzerine çekmiş. Pencereden son kez gökyüzüne bakmış. Minik yıldız ona göz kırpmış. Mino gülümsemiş. Artık biliyormuş ki insan bazen kaybolabilir, bazen korkabilir ve bazen ne yapacağını bilemeyebilirmiş. Ama duygularını söyleyince ve yardım isteyince, yol yeniden bulunabilirmiş. O gece Mino, yıldızların yumuşak ışığı altında huzurla uykuya dalmış. Gökten üç yıldız düşmüş. Biri yardım isteyenlere, biri yardım edenlere, biri de bu masalı dinleyen çocuklara…