Momo ve Birbirine Küsen Çoraplar

Bir varmış, bir yokmuş… Yeşil yapraklı ağaçların arasında kurulmuş neşeli bir evde Momo adında küçük bir maymun yaşarmış. Momo sabahları erkenden uyanır, yatağından hoplayarak kalkar ve güneş daha pencereden içeri girmeden oyuncaklarıyla oynamaya başlarmış. Fakat Momo’nun pek sevmediği bir şey varmış: Giyinmek. Annesi her sabah: “Momo, önce hazırlanmalısın,” dermiş. Momo ise: “Biraz sonra!” diyerek odanın içinde zıplarmış. Bir sabah annesi yatağın üzerine sarı bir tişört, mavi bir şort ve iki renkli çorap bırakmış. Çoraplardan biri kırmızı çizgili, diğeri mavi benekliymiş. Momo çoraplara bakmış. “Bunlar birbirine hiç benzemiyor!” demiş. Tam kırmızı çizgili çorabı eline almış ki çorap hafifçe kıpırdamış. “Beni sağ ayağına giy!” demiş. Momo şaşkınlıkla gözlerini açmış. Bu kez mavi benekli çorap konuşmuş: “Hayır, sağ ayak benim!” İki çorap birden yatağın üzerinde yuvarlanmaya başlamış. “Ben sağ ayağa daha çok yakışırım!” “Hayır, ben daha hızlı koşarım!” Momo kahkaha atmış. “Çoraplar konuşuyor!” Kırmızı çorap yatağın altına kaçmış. Mavi çorap yastığın arkasına saklanmış. Momo önce kırmızı çorabı yakalamaya çalışmış. Çorap yatağın bir ucundan diğer ucuna yuvarlanmış. Sonra mavi çorabın peşinden koşmuş. Mavi çorap sandalye ayağına dolanmış. Momo yorulmuş ve yere oturmuş. “Böyle hazırlanamayacağım,” demiş. Annesi kapının önünde durmuş ama hemen yardım etmemiş. “Çorapların neden kaçtığını düşün,” demiş. Momo biraz düşünmüş. “Belki de hangisinin hangi ayağa gideceğine karar veremiyorlar.” Annesi gülümsemiş. “Aslında çorapların sağ ya da sol ayağı olmaz. İkisini de istediğin ayağına giyebilirsin.” Momo şaşırmış. “Gerçekten mi?” Önce kırmızı çizgili çorabı almış. “Sen sağ ayağıma gel,” demiş. Sonra mavi benekli çorabı almış. “Sen de sol ayağıma.” Çoraplar bu kez hiç kaçmamış. Momo yatağın kenarına oturmuş. Ayağını kaldırmış ama çorabı ters tutmuş. Kırmızı çizgili çorabın topuk kısmı öne gelmiş. “Bir şey yanlış oldu,” demiş. Annesi: “Topuk kısmını bul,” demiş. Momo çorabı çevirmiş. Başparmaklarıyla ağzını açmış ve ayağını yavaşça içine sokmuş. Önce parmakları, sonra topuğu yerleşmiş. “Oldu!” diye bağırmış. Mavi çorabı giyerken biraz daha hızlı davranmış. Bu kez çorap ayak parmaklarında kıvrılmış. Momo hemen çekiştirmek yerine durmuş. “Yavaşça düzeltebilirim,” demiş. Çorabı biraz aşağı indirip yeniden yukarı çekmiş. İki çorap da ayağındaymış. Biri kırmızı çizgili, biri mavi benekli… Momo aynaya bakmış. “Birbirinize benzemiyorsunuz ama birlikte çok güzelsiniz,” demiş. Çoraplar sanki sevinmiş gibi hafifçe kıpırdamış. Momo tişörtünü ve şortunu da giymiş. Annesi yanına gelmiş. “Bugün kendi başına hazırlandın.” Momo gururla gülümsemiş. “Çoraplar biraz yardım etti.” O günden sonra Momo her sabah kıyafetlerini kendi giymeye çalışmış. Bazen tişörtünü ters giyiyor, bazen düğmesini yanlış ilikliyor, bazen de iki farklı çorap seçiyormuş. Ama artık hemen vazgeçmiyormuş. Çünkü Momo şunu öğrenmiş: Bir işi ilk seferde yapamamak, onu hiç yapamayacağımız anlamına gelmezmiş. Bazen yalnızca çorabı doğru yöne çevirmek gerekirmiş.