Piko ve Rüzgârın Kaybolan Şarkısı

Bir varmış, bir yokmuş… Yeşil tepelerin arasında, ağaçların birbirine dallarıyla selam verdiği büyük bir orman varmış. Bu ormanda Piko adında küçük bir sincap yaşarmış. Piko çok meraklıymış. Sabahları yuvasından çıkar, çiçeklerin açıp açmadığına, karıncaların nereye gittiğine ve bulutların hangi şekle benzediğine dikkatle bakarmış. Piko’nun en sevdiği şey ise rüzgârın şarkısını dinlemekmiş. Rüzgâr çam ağaçlarının arasından geçerken: “Fuuuş, fuuuş…” Kuru yapraklara dokunurken: “Hışır, hışır…” Dere boyunca koşarken de: “Şırıl şırıl…” diye ses çıkarırmış. Piko her sabah bu seslerle uyanırmış. Fakat bir gün ormanda garip bir sessizlik varmış. Yapraklar kıpırdamıyor, çiçekler sallanmıyor, rüzgâr çanları bile hiç ses çıkarmıyormuş. Piko kulağını havaya doğru uzatmış. Hiçbir şey duyamamış. “Rüzgârın şarkısı kaybolmuş!” demiş endişeyle. Hemen yakın arkadaşı kaplumbağa Mara’nın yanına gitmiş. “Mara, rüzgârın sesini duydun mu?” Mara gözlerini kapatıp dikkatle dinlemiş. “Hayır,” demiş. “Ama kaybolan bir şeyi bulmak için önce en son nerede görüldüğünü düşünmeliyiz.” Piko bir an durmuş. “Dün akşam rüzgâr, eski meşe ağacının yanında çok güzel şarkı söylüyordu.” Piko ve Mara, eski meşe ağacına doğru yola çıkmışlar. Yolda ağaçkakan Taka ile karşılaşmışlar. Taka gagasıyla ağaca vuruyor ama çıkan sesi beğenmiyormuş. “Tak, tuk… Hayır, böyle değildi,” diye söyleniyormuş. “Ne arıyorsun?” diye sormuş Piko. “Rüzgârın ritmini,” demiş Taka. “O esince ben de ona eşlik ederdim. Şimdi hangi hızda vuracağımı bilemiyorum.” Taka da onlara katılmış. Biraz ileride kurbağa Lupi, küçük bir göletin kenarında oturuyormuş. “Vırak,” demiş Lupi. Sonra tekrar denemiş: “Vııırak…” Ama sesi üzgün çıkıyormuş. “Rüzgâr olmayınca göletin üzerindeki sazlar dans etmiyor,” demiş. “Ben de şarkımı tamamlayamıyorum.” Lupi de gruba katılmış. Dört arkadaş eski meşe ağacına ulaştıklarında yerde büyük bir dalın devrilmiş olduğunu görmüşler. Dal, iki kayanın arasındaki dar geçidi kapatmış. Mara yerdeki yaprakları incelemiş. “Bakın,” demiş. “Yaprakların hepsi bu dala doğru sürüklenmiş. Rüzgâr buradan geçmeye çalışmış olabilir.” Piko dalın üzerine tırmanmış. Dalların arasında sıkışmış küçük tüyler, kuru otlar ve yapraklar varmış. Hepsi birbirine dolanmış ve kocaman bir tıkaç oluşturmuş. “Rüzgâr kaybolmamış,” diye bağırmış Piko. “Burada sıkışmış!” Hep birlikte dalı itmeye çalışmışlar. Piko itmiş. Mara kabuğuyla destek vermiş. Taka gagasıyla sıkışmış dalları gevşetmiş. Lupi de sazlardan uzun bir ip yapıp dala bağlamış. Fakat dal çok ağırmış. “Tek başımıza başaramıyoruz,” demiş Lupi. Piko çevresine bakmış. “Belki tek bir büyük güç yerine birçok küçük güce ihtiyacımız vardır.” Taka ormandaki kuşları çağırmış. Lupi göletteki kurbağalara haber vermiş. Mara tavşanları ve kirpileri bulmuş. Piko ise bütün sincapları toplamış. Kimi dalı itmiş, kimi ipi çekmiş, kimi de aradaki kuru yaprakları temizlemiş. “Hep birlikte!” diye bağırmış Piko. “Bir, iki, üç!” Dal önce hafifçe sallanmış. Sonra biraz daha hareket etmiş. En sonunda büyük bir gürültüyle kenara yuvarlanmış. O anda dar geçitten serin bir hava akımı çıkmış. Önce Piko’nun kuyruğunu havalandırmış. Sonra Mara’nın başındaki yaprağı uçurmuş. Ardından bütün ormana yayılmış. “Fuuuş!” Çam ağaçları sallanmaya başlamış. “Hışır, hışır!” Taka gagasıyla ritim tutmuş. “Tak tak, tuk tak!” Lupi ve arkadaşları göletin kenarında şarkı söylemiş. “Vırak, vırak!” Dere de onlara katılmış. “Şırıl, şırıl!” Piko gözlerini kapatıp dinlemiş. Rüzgârın şarkısı eskisinden bile güzelmiş. Çünkü artık şarkının içinde herkesin sesi varmış. Mara gülümsemiş. “Demek rüzgârın şarkısı yalnızca rüzgâra ait değilmiş.” Piko başını sallamış. “Evet. Ormandaki herkes birbirini dinleyince şarkı tamamlanıyor.” O günden sonra ormanda bir sorun olduğunda herkes kendi sesini yükseltmek yerine önce birbirini dinlermiş. Çünkü en güzel şarkıların, farklı seslerin uyum içinde buluşmasıyla oluştuğunu öğrenmişler.