Pıtı ve Gülmeyi Unutan Bulut

Yeşil tepelerin arasında, rengârenk çiçeklerle dolu küçük bir çiftlik vardı. Bu çiftlikte Pıtı adında, yumuşacık yünlü minik bir kuzu yaşardı. Pıtı sabahları çimenlerin üzerinde zıplamayı, kelebekleri izlemeyi ve arkadaşlarıyla oyun oynamayı çok severdi. Bir sabah başını gökyüzüne kaldırdı. Gökyüzünde küçük, gri bir bulut duruyordu. Bulutun yüzü asıktı. Pıtı ona seslendi: “Günaydın, küçük bulut!” Bulut cevap vermedi. Pıtı biraz daha yüksek sesle sordu: “Neden bu kadar üzgünsün?” Küçük bulut içini çekti. “Gülmeyi unuttum,” dedi. “Ne yapsam gülümseyemiyorum.” Pıtı bir süre düşündü. “Merak etme,” dedi. “Gülümsemeni birlikte buluruz.” Önce tavukların yanına gitti. Minik civcivler, Pıtı’yı görünce onun etrafında dönmeye başladılar. “Cik cik cik!” Civcivlerden biri Pıtı’nın sırtına çıkmaya çalışırken yumuşak yünlerin arasına gömüldü. Pıtı kıkırdadı. Ama küçük bulut hâlâ gülmüyordu. Daha sonra Pıtı, kurbağa Fıstık’ın yanına gitti. Fıstık kocaman bir yaprağın üzerine çıktı. “Bakın, şimdi çok uzun bir sıçrayış yapacağım!” dedi. Fıstık zıpladı ama küçük bir su birikintisine düştü. “Şap!” Her tarafına su sıçradı. Pıtı ve civcivler kahkahalarla güldüler. Küçük bulutun ağzının kenarı biraz kıpırdadı ama henüz gülümsemedi. Pıtı vazgeçmedi. “Belki de bir şarkıya ihtiyacımız vardır,” dedi. Kuşlar dallara dizildi. Civcivler sıraya geçti. Fıstık da en öne oturdu. Hep birlikte şarkı söylemeye başladılar: “Minik bulut gökte gezer, Rüzgâr gelir onu sever. Dostların hep yanındaysa, Üzüntüler çabuk geçer.” Küçük bulut onları dikkatle dinledi. Tam o sırada hafif bir rüzgâr esti. Pıtı’nın başındaki papatya havalandı ve Fıstık’ın burnuna kondu. Fıstık şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı. “Hapşuu!” Papatya yeniden havalandı ve civcivlerden birinin başına kondu. Küçük bulut birden: “Pıhıhı!” diye güldü. Sonra biraz daha güldü. “Ha ha ha!” Küçük bulut güldükçe gri rengi kaybolmaya başladı. Önce bembeyaz oldu. Ardından kenarları pembe ve sarı renklere büründü. Bulutun arkasından kocaman bir gökkuşağı çıktı. Pıtı sevinçle zıpladı. “Gülümsemeni buldun!” Küçük bulut başını salladı. “Evet,” dedi. “Ama gülümsememi tek başıma bulmadım. Siz bana yardım ettiniz.” Sonra çiftliğin üzerine incecik, ılık yağmur damlaları bıraktı. Her damlanın içinde gökkuşağının renkleri parlıyordu. Çiçekler başlarını kaldırdı. Civcivler damlaların altında dans etti. Fıstık su birikintilerine zıpladı. Pıtı ise gökyüzüne bakıp gülümsedi. O günden sonra küçük bulut ne zaman üzülse çiftliğin üzerinden geçerdi. Pıtı ve arkadaşları ona şarkılar söyler, komik oyunlar oynardı. Küçük bulut da onlara rengârenk gökkuşakları armağan ederdi. Çünkü artık biliyordu: Bazen kaybolan bir gülümsemeyi bulmak için yalnızca sevgi dolu birkaç dosta ihtiyaç vardı. Son.